"Gömülü çok mücevher uyur
Karanlıkta, unutulmuştur"
Charles Baudelaire
Bunca uzun susunca, ilk hece acıtarak çıkıyor boğazdan. Dil uyuşuyor ikinci hecede. Kalakalıyorsun.
Yeterince dinlenmedin mi yürek? Artık o kadar sakinsin ki, yoksun sanki orada...
Hatırla, acılarından kurtulmak için yakardığın geceleri. Şimdi, böylesine dinginken, ne rahatsız ediyor ki seni?..
Her sürprizi mucize diye görürdün. Öylesine coşkundun bir zamanlar.
Kendini o kadar çok severdin ki; insanlara -hani o önünde, arkanda, yanında, çevrende dolanan kalabalığa- herhangi bir duygu beslemek gelmezdi içinden.
Şimdi, hayata ve başkalarına umut beslemek niye ki?!
Tekrar kendine dön ve burayı bir başlangıç kabul et.
Biliyorum, bunca vasatın içinde kendini değerli, kendi değerini makbul göstermek hiç kolay değil.
Ama tek başına çıkarken yola, bir başkasına ihtiyaç duymamıştın.
Şimdi, değer verdiğin güzel insanlar adına tekrar yap bunu.
YAZ !
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder