"BALIK BU KAÇAR"

Denizle ve doğayla yaşamaya başlayınca daha iyi anladım ve daha çok sevdim Sait Faik’i. Çocukluğuma yabancı pek çok şeyle otuzbeşimi devirdikten sonra tanıştım. Bir balığı kandırmanın zorluklarını, onu kıyıya doğru çekerken sahip olman maharetleri hep yeni yeni öğrendim. Stadyumlarda yaşadığım bambaşka dünyalardan insanlarla ortak paydalarda buluşma hissinin daha hakikatlisini yemden, iğneden, misinadan, kalamadan konuşurken yaşadım balıkçı arkadaşlarla. İstanbul’dan, Almanya’dan, Finlandiya’dan, Hollanda’dan, Milas’ın köylerinden, Güvercinlik’ten, Bodrum’dan, Denizli’den, İzmir’den gelen insanlarla bir denizin kıyısında geçen saatlerde bir kaç mandalinayla şarabı paylaşırken yeniden sevdim insanı ve dünyayı.

Buralarda insanların çoğu ununu elemiş eleğini asmış, kimiyse içten pazarlıklı olmayı hiç öğrenenmemiş. Herkesin dün ya da evvelsi gün tuttuğu ya da kaçırdığı balıklara dair pembe yalanları olsa da; biri yanıbaşınızda kaçırdı mı kiloluk bir çuprayı ya da levreği, hep beraber üzülüyorsunuz. “Balık bu kaçar” deyip yeniden sallıyorsunuz oltanızı.

KAĞIT VE KALEMLE...

"Gömülü çok mücevher uyur
Karanlıkta, unutulmuştur"

Charles Baudelaire

Bunca uzun susunca, ilk hece acıtarak çıkıyor boğazdan. Dil uyuşuyor ikinci hecede. Kalakalıyorsun.

Yeterince dinlenmedin mi yürek? Artık o kadar sakinsin ki, yoksun sanki orada...

Hatırla, acılarından kurtulmak için yakardığın geceleri. Şimdi, böylesine dinginken, ne rahatsız ediyor ki seni?..

Her sürprizi mucize diye görürdün. Öylesine coşkundun bir zamanlar.

Kendini o kadar çok severdin ki; insanlara -hani o önünde, arkanda, yanında, çevrende dolanan kalabalığa- herhangi bir duygu beslemek gelmezdi içinden.

Şimdi, hayata ve başkalarına umut beslemek niye ki?!

Tekrar kendine dön ve burayı bir başlangıç kabul et.

Biliyorum, bunca vasatın içinde kendini değerli, kendi değerini makbul göstermek hiç kolay değil.

Ama tek başına çıkarken yola, bir başkasına ihtiyaç duymamıştın.

Şimdi, değer verdiğin güzel insanlar adına tekrar yap bunu.

YAZ !

Yeniden

Çocukluğum ve gençliğim o kadar olağanüstü insanlarla geçmiş ki; bir kitapta ya da filmde anlatılsa "Hadi canım sen de?!" denebilecek kadar, belki ancak bir masalda yadırganmayacak insanlar...

On iki yıl sonra Eskişehir'e dönüp Emrah'la biraz sohbet edince tekrar hatırladığım o güzel hatıralar.

Şimdilerde, her tarafımı kuşatan şu sıradan insanlardan ancak balığa gidince kurtulabiliyorum. 

Belki de tüm küslükleri ve endişeleri bir kenara bırakıp yeniden kaleme sarılmalı...